Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Το παραπονο του δεντρου

Οτι και να κανουν δεν μπορουν να σκιασουν τον ηλιο οι ανθρωποι,και τα δεντρα  να μην 

πρασινιζουν. Καθε φορα που οι ασπρες γραμμες απλωνονταν στον ουρανο σκορπωντας το 

θανατο μετα,καθε φορα που η μπορα χτυπουσε λυσσασμενα τα κλαδια μου,σκεφτομουν 

πως ειναι ανοιξη ή καλοκαιρι και πως θα ειμαι για παντα πρασινο.  Ριζωμενο στο χωμα 

και ακινητο μπρος απο το εκκλησακι,στη γωνια του δρομου,πισω απο τη μαντρα,που με 

χωριζε απο το πεζοδρομιο,απ.οπου περνουσαν οι ανθρωποι. Απο νωρις το πρωι,ως το 

βραδυ. Οταν χαμηλωναν τα φωτα της μερας,ελαμπαν εκεινα των αυτοκινητων που 

περνουσαν,σαν λαμψεις. Φωνες ανθρωπινες,τριξιμο αμαξιων,γελια και δακρυα. Πρεπει και 

δεν πρεπει. 
Τριγυρω μεγαρα ψηλα με σπιτια μεσα αφημενα στη ληθη του χρονου. Χριστουγεννιατικα 

φωτα μες στο κρυο και λουλουδια φουντωτα μες στη ζεστη. Να περνουνε και να χανονται 

με τις εποχες. Σαν τα μωρα που τυλιγμενα 'άφηναν στο κουτι,στη βρεφοδοχο,στο κτιριο 

μπροστα με τα ορφανα,διπλα στο εκκλησακι του αγιου που τα βρεφη προστατευε,τα 

απογευματα και τα βραδια,γυναικες κυριως κλαιγοντας και καμμια φορα ανδρες. Παιδια 

φτωχα,παιδια καρποι παρανομου ερωτα. Λες κι ειναι αυτος ποτε που νομοιμοποιει τη 

ζωη.....Παιδια ανεπιθυμητα. Μωρα που κλαιγανε,ωσπου να βγει να τα παρει μεσα η 

γυναικα με την ασπρη μπλουζα. Παιδια ξεχασμενα,παρατημενα πισω απο την πορτα,που 

εκλεινε βαρια,χωριζοντας τα απο τον υπολοιπο κοσμο. Τα παιδια της υποτιθεμενης 

αγαπης,τα παιδια με τα παιχνιδια,που τα ειχαν ολα,και γονεις και σπιτι. Μωρα,που 

καθως μεγαλωναν με τοιτουσαν πισω απο τα μεγαλα παραθυρα τους,μαθαινοντας αργα 

τη λεξη "δεντρο". Πανω κατω,μερα-νυχτα-μηνες-χρονια. Ξημερωμα,δειλι. 
Αλλαζαν οι εποχες,αλλαζαν γυρω μου τα παντα. Απεναντι ενας χωρος εκθεσιακος,η 

μεγαλη εκθεση και περα τα αυτοκινητα,αλλαζουν μορφη και σχημα,οπως και τα ρουχα κι 

οι συνηθειες των αθρωπων,χωρις ομως να αλλαζουν μεσα τους εκεινοι.Ουτε για το 

καλο,ουτε για το κακο. Η χωρα που τιποτα και ποτε δεν προοδευει πραγματικα. 

Σταθεροτητα. Προς το κακο,σταθεροτητα. Αλλα δεντρα πεσανε,άλλα τους κοψαν τα 

κλαδια,ανεμοι και κηπουροι. Καποια αρρωστησαν,πανω στο δρομο,απο τα δηλητηρια που 

βγαζαν τα αυτοκινητα.Που αντι να περπατουν,πανε πανω σ.αυτα,οι ανθρωποι που και 

ξυπνιοι κοιμουνται. Απεναντι μου ειχε πετρες,αρχαια,τειχη,ειχε πυργο πανω ψηλα,αυτα 

εμενα εκει,παντα,μονο που γκρεμιστηκαν καπως απο της γης τα κουνηματα και τα 

τερτιπια του καιρου. Και γυρω τους χορταρι και λουλουδια, Τα καταστηματα τριγυρω,απο 

τοτς που φτιαχτηκαν,αλλαξαν ιδιοκτητες,αλλαξαν εκοικους κι επαγγελματα,φορς πολλες. 

Τον παλιο καιρο μπροστα μου περνουσε το τραμ. Που εμεινε πια μοναχα αναμνηση σε 

φωτογραφιες ασπρομαυρες, Περνουσε και πηγαινε και κατω απο την Καμαρα,απο του 

αυτοκρατορα την αψιδα θριαμβου. Γιατι πραγμα θριαμβευσε δεν ξερω. Μα ετσι τη λεγαν 

παντα. Υστερα ηρθαν τα λεωφορεια,μπλε και κοκκινα,μεγαλα και μικρα. Απλα κι 

ηλεκτρονικα. Μπηκαν επιγραφες και πινακιδες για να δειξουν τη οδηγηση. Προς τα που? 
Και μεσα κοσμος που τα καυτα καλοκαιριατικα μεσημερια ζεσταινοταν κανοντας αερα 

δροσιας και τα παγερα χειμωνιατικα βραδια τυλιγοταν στα ζεστα που 

φορουσαν,βλαστημωντας τον καιρο.  Κι ομως αυτοι ηταν που τον χαλασαν με τα εργα 

τους. 
Ο αερας μου σφυριζε στ'αυτια φωνες και τραγουδια,κι εβλεπα και διαμαρτυριες γυρω μου 

συχνες. Κι αγριεμενους να πετουν φωτιες,καιγοντας και σπαζοντας οτι τους ενοχλουσε. 

πιδια που κλαιγαν κι αλλα που γελουσαν κρατημενα απ΄το γονιο τους με τα γλυφιτζουρια 

στο χερι. Καροτσακια ειδα με μωρα,κι αλλα με εμπορευμα ενα παγωτο κι ενα σαλεπι. 

Διπλα μου στο πεζοδρομιο ενα περιπτερο να πουλα πορτοκαλαδες και τσιγαρα σε 

πλασματα λευκα,μαυρα,φυλες,μεγαθη,χρωματα. Φιλια,ραντεβου,αγκαλιες κι αγαπη. 

καμμια φορα κι αυτο το ακουγα σαλευοντας τα κλαδια μου ο αερας,σαν να κλεινε τα 

ματια αν ειχε. Τι θα βλεπε κι εας Θεος απο πανω... Τα κερια στο εκκλησακι καιγαν 

ασταματητα. Σπονδη στις παρατημενες ψυχες,και σ.αυτες που φυγαν νωρις σε παιδικη 

ηλικια. Ταξιδι ατελειωτο ως το τελος,μεσα στο στροβιλισμο του χρονου. Λεξεις που καιγαν 

και δεν ηταν δυνατον να βγουν απο τα χειλη. Κι οταν κεινα εσβηναν,αναβαν τ.αστρα του 

ουρανου μεσα απο τα συννεφα. Μια γωνια μονο της πολης,μια γειτονια,αυτο ηταν ο δικος 

μου κοσμος. Κι απεναντι προς τα κατω το μεγαλο μαρμαρινο λευκο συτριβανι.  Της πολης 

η πηγη. Για να πινουν τα χρονια τα παλια οι ταξιδιωτες και τα ζωα τους. Κι ειχε και τη 

νυχτα φως σαν ηρθε το ηλεκτρικο στην πολη,φως να κοβει το σκοταδι,κι υστερα μεινε σαν 

διακοσμητικο,πηγη για σημειο συναντησης και φωτογραφησης. 
Στης ζωης την ακρη τα ζωα τα μικρα,να κρυβονται απο τους περαστικους απο φοβο και 

τη νυχτα να βγαινουν,κοιτοντας με ζηλια τα πετουμενα που καθοταν πανω μου,γιατι 

φευγαν οταν ηθελαν ελευθερα,συντριβοντας της γης τα δεσμα,απο ψηλα ατενιζοντας 

κουνοντας περα δωθε τα φτερα τους. Και μ'ενα αχ λαχταρας,τα ζωα κι εμεις τα δεντρα και 

τα φυτα,για τους ανθρωπους που σαν τρελοι καταστρεφουν τη φυση. Τι 

κριμα........................................Τον εαυτο τους σκοτωνουν και τα αθωα μικρα ζωα. Τι κριμα γι 

αυτους που δεν καταλαβαινουν πως δεν μπορουν ουτε το Θεο να τελειωσουν,ουτε την 

ανοιξη να εξαφανισουν,ουτε να σταματησουν τα κλαδια μου απο τα ειναι πρασινα.

Βαλμα Βενετια,αφιερωμενο σε ολους τους πραγματικα καλους ανθρωπους.

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

ΚΟΡΟΙΔΑ ΝΕΟΙ ΜΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙΤΕ

http://www.thestival.gr/society/item/178075-18xronos-apo-ta-giannitsa-ekane-boutia-sto-keno-apo-ton-5o-orofo-min-antexontas-to-agxos-ton-panellinion

Η ΕΙΔΗΣΗ ΠΟΥ ΣΧΟΛΙΑΖΩ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΙ  ΤΗΝ ΜΕΤΑΦΕΡΩ ΑΥΤΟΥΣΙΑ.

ΣΧΟΛΙΟ:  Πριν 25 και πλεον χρονια σκοτωθηκα για να μπω πρωτη και να βγω πρωτη και με υποτροφια και τελικα δευτερη μπηκα και βγηκα στη σχολη ΣΕΥΠ ΤΟΥ ΤΕΙΘ και καδραρισα το αριστα με περηφανια. Εκανα επιχειρηση για να δουλεψω με βαση το αντικειμενο μου,αφου πρωτα ειχα δοκιμασει να βρω δουλεια,οπου ολοι ηθελαν να με δοκιμασουν σεξουαλικα και με βαση αυτα τα κριτηρια να με προσλαβουν. Στην δικη μου δουλεια απετυχα και αυτο γιατι δεν ημουν κοπελα ελευθεριων ηθων οπως οι περισσοτερες στην εποχη μου. Εμεινα να με ζουν οι γονεις μου και τωρα τα βγαζω δυσκολα περα.

Μην σκοτωνεστε γιατι δεν μπηκατε στις ανωτερες σχολες. Και αν αποφοιτησετε με βαση τα σεξουαλικα σας προσοντα θα σας προσλαβουν. Ισως αν ειστε τυχεροι να βρειτε μια καλυτερη τυχη στο εξωτερικο,αν και ετσι οπως εχει καταντησει ο κοσμος,κι αυτο παιζετε.Καλη σας τυχη.

(απο μια παλια δασκαλα)


Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Η ιστορια ενος γατουλη που ηταν εμποδιο στις διακοπες

Δεν θυμαμαι και πολλα απο τη μερα που γεννηθηκα,μονο οτι οσο μεγαλωνα,ο καιρος ζεσταινε. Ειχα ενα βυζι και επινα γαλα και μια μαμα γατα να με ζεσταινει και να με γλυφει. Οσο μεγαλωνα αρχισα να περπαταω και να κυκλοφορω στο σπιτι. Μετα οι ανθρωποι με πηραν μια μερα απο τη μαμα γατα και τα αδερφια μου και με χωρισαν. Με εδωσαν σε αλλο ανθρωπο.
Μια νεα γυναικα με πηρε. Μου ελειπαν τα αδερφια και η μαμα γατα. Ηθελα να πινω κι αλλο γαλα,αλλα μου εβαλαν να τρωω κροκετες.  Εχω χρωμα καφε απ' την κανελα,και ασπρο απο τον αφρο της θαλασσας. Ειμαι ενας μικρος γατουλης. Πεινουσα. Το φαγητο δεν ηταν πολυ. Καμμια κονσερβουλα  και κροκετα. Ημουν μονος. Μεγαλωνα. Ημουν ησυχος. Και με αφηναν και ησυχο. Ο καιρος ειχε πια ζεστανει πολυ. Αυτη η μητερα-ανθρωπος,ειχε μια παρεα. Εναν αντρα ανθρωπο που ηταν μαζι και αλλους παρεα. Με χαιδευαν καμμια φορα.
Κι υστερα μια μερα,ειπαν να πανε διακοπες. Ερχοταν καποια γιορτη ή κατι τετοιο. Τι ειναι διακοπες? Τι ειναι γιορτη?
-"και τον γατο τι θα τον κανουμε? Δεν νομιζω να θες να τον παρουμε μαζι? "
-"θα τον δωσουμε"
-"δεν επρεπε να τον εχεις παρει καν"
-"ε,ηταν ομορφο.οκ"

Ενα μεσημερι με πηρε η μητερα-ανθρωπος αγκαλια και εβαλε σε μια σακουλα την βαση γλαστρας με την αμμο,που εκανα τα κακα μου,την κροκετα μου και δυο κονσερβες και φυγαμε απο το σπιτι.

Με πηγε σε ενα αλλο σπιτι,που ειδα οτι ειχαν κι εκει γατες και γατακια και με ακουμπησε σε ενα κρεβατακι. Αφησε τα πραγματα μου και ειπε οτι με βρηκε αδεσποτο και θα με σκοτωναν τα αυτοκινητα. Δεν ειμαι αδεσποτο,εχω εσενα μαμα. Υστερα εφυγε...
Που πας μαμα? Εδω ειναι οι διακοπες? .....Ποτε θα γυρισεις να με παρεις? .........
Ηταν μεσημερι. Κι ηταν ενας γατουλης μεγαλος κανελλης και ασπρος κι αυτος σαν και μενα και με κοιταξε με μισο ματι κι εκανε κχχχχχ ..Κι ηταν και μια μεγαλη μαυρη μαμα γατα,που ειχε τεσσερα μικρα αυτη,λιγο πιο μικρα απο μενα,και μου εκανε κι αυτη κχχχχχχχχχχ......Χωθηκα κατω απο εναν καναπε σε μια γωνιτσα. Ολο και ερχοταν ο γατουλης και με κοιταζε κι εκανε κχχχχ...φοβηθηκα. Γιατι ειναι τοσο εχθρικοι μαζι μου?
Υστερα ηρθε στο σπιτι μια αλλη γυναικα,και εμαθε για μενα. Και ειπε στον γατουλη να μη με γρυλιζει. Κι υστερα εβαλε κατι πιατακια στη σειρα,κι εστρωσε ενα καλαθακι μαλακο με ενα πιατακι διπλα. Κι εβαλε φαγητο. Βγηκα να φαω. Ηταν πολυ νοστιμο. Μολις με ειδε,με φωναξε Ναπολεων,ετσι με βαφτισε. Εφαγα. Πολυ. Πεινουσα πολυ. Υστερα ηρθαν κι αλλοι γατοι να φανε. Εγω εκατσα μεσα στο καλαθακι-κρεβατακι. Μαλακο ηταν. Δεν εκανα φασαρια. Εφαγαν κι αλλοι. Ειπια και νερακι,διψουσα. Ξεκουραστηκα. Καποια στιγμη κοιμηθηκα.
Το απογευμα,προσπαθησα να πλησιασω τα αλλα μικρα. Η μαμα-γατα με κυνηγουσε. Δεν με αφηνε. Μα να παιξω θελω. Οχι να κανω κακο. Δεν ειχα παρεα,κι απο τοτε που χωριστηκα απο τα αδερφακια μου,δεν ειχα ποτε παρεα. Πηγα πισω στο δωματιο,ισογειο ηταν το σπιτι,ενα μεγαλο δωματιο με ενα μεγαλο τζαμι μπροστα. Εκατσα εκει,και μ.επιασε το παραπονο. Εκανα τα κακα μου σε μια αλλη αμμολεκανη,πιο μεγαλη αυτη. Και η αμμος μυριζε αρωμα αυτη τη φορα. Κι εκανα καμμια βολτιτσα. Βαρεθηκα.
Βραδιασε.Κι ηρθε η νεα μαμα ανθρωπινα κι εβαλε παλι φαγητο. Πολυ καλο κι αυτο. Μα η ωρα περνουσε κι η δικη μου μαμα δεν ερχοταν να με παρει. Αρχισα να νιαουριζω σπαραχτικα. Που εισαι μαμα? Ποτε θα ρθεις να με παρεις σπιτι? Εδω οι γατες ειναι εχθρικες. Ειμαι μονο μου. Που εισαι μαμα? Νυχτωσε για τα καλα. Εκλαιγα. Η νεα μαμα πηρε καποια γατοπαιχνιδια κι αρχισε να με παιζει. Να μου κανει παρεα. Φαινεται να με θελει. Πολυ. Επαιξα με την ψυχη μου. Μια μπαλα μ.ενα ποντικακι. Κι ενα φατσακι να το κυνηγαω. Και μια αλλη μπαλα μ.ενα φτερο στην ακρη. Στο μεταξυ ολο το δωματιο ηταν γεματο με μικρα κρεβατακια γεματα με μαξιλαρια και μικρα σεντονακια. Κουραστηκα,κοιμηθηκα σ.ενα απο αυτα.
Την αλλη μερα,το μεσημερι,παλι η ανθρωπινα ηρθε κι εβαλε φαγακι. Ειχα ξεθαρρεψει. Εφαγα απο ολα τα μπωλ διαφορα φαγακια-κονσερβακια γατων. Γιαμι..Μαζι με τα αλλα γατακια και τη μαμα γατα. Και τον μεγαλο γατουλη. Κι υστερα αρχισα να πηγαινω πανω κατω στα επιπλα,να παιζω,να σκαρφαλωνω. Τα αλλα γατακια παιζουν μεταξυ τους,αλλα εμενα δεν θελουν να με παιξουν. Πηγα κι εκατσα και κοντα στο τζαμι. Ειχε ωραιο ηλιο και ζεστη πολυ. μιαρ...Πηγα κοντα στα γατακια. Δεν με παιζουν. Η μαμα ανθρωπινα εφερε κι ενα κλουβακι και το αφησε κατω με την πορτα ανοιχτη κι εβαλε κι αλλο μπαλακι μεσα. Μπηκα να παιξω κι κει. Κι εφερε κι ενα ακομα μαλακο γατοκρεβατακι. Κι ενα φτερο. Επαιξα. Μα το βραδακι αρχισα να κλαιω παλι. Η μαμα μου δεν ηρθε. Μ.επιασε το παραπονο. Γιατι με παρατησε? Τι κακο εκανα? Τι θα κανω τωρα? Εδω θα μεινω ή θα με πανε αλλου? Ποτε θα εχω ενα σπιτακι κι εγω? Γιατι με δωσαν σε αλλη ανθρωπινα μαμα? Θα με κρατησει? Θα με αγαπαει? Ανεβηκα σε ενα παιδικο καροτσακι και κοιμηθηκα πανω σε ενα μαξιλαρακι. Η νεα μαμα μου εκανε χαριτσες.
Αλλα εγω ξερω οτι ειμαι ενα παρατημενο παιδι. Σημερα εχει ζεστη. Και περιμενω να ερθει η νεα μαμα και να με ταισει. Ελπιζω τουλαχιστον αυτη να με κρατησει. Γιατι εδω εχει ωραιο φαγακι και πολυ. Και μαλακα μαξιλαρια και πολλα πολλα παιχνιδια. Και μυρωδατη αμμο....μιαου...η τριτη μερα της νεας μου ζωης...

Αφιερωμενο σε ολα τα ζωακια που τα παρατησαν ανευθυνοι ελληνες για να πανε διακοπες. Το ζωο δεν ειναι παιχνιδι. Θα ζησει 15 χρονια και ειναι δεσμευση. Αν δεν μπορειτε να δεσμευτειτε μην υιοθετειτε και μετα να τα παρατατε. Μην αφηνετε τη ζωη που εχετε στα χερια σας σε ξενα χερια. Δεν ξερετε αν θα ζησει κι αν θα ζησει καλα. Τα ζωα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ. Ειναι παιδια....  

Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

Ο αιμορραγων λιθος

Ο αιμορραγων λιθος

Τουτος ο τοπος που κατοικω,ειδε πολλες φορες το φως της μερας. Και πολλες φορες η μερα σημαδευτηκε με γεγονοτα ασκημα πριν πεσει η καθε νυχτα. Βρισκεται διπλα στην οδο Δημητριου Γουναρη,οπου κτισθηκαν επι αυτοκρατορος Γαλεριου τα ανακτορα,που μαζι με την καμαρα,την αψιδα δηλ του Γαλεριου και τον ιπποδρομο,αποτελουσαν το λεγομενο γαλεριανο συγκροτημα. Εκει λοιπον,διπλα στην Πλατεια Ναυαρινου κολλητα με τα ανακτορα βρισκοταν ο ρωμαικος ιπποδρομος,που λειτουργησε και στα πρωτα χρονια της βυζαντινης αυτοκρατοριας. Εβγαινε απο τα ανακτορα ο αυτοκρατορας και μπορουσε να μπει κατευθειαν μεσα στον ιπποδρομο. Ετσι λοιπον,επειδη σ.αυτον τον χωρο που εκτεινεται απο πανω εως κατω η πλατεια Ιπποδρομιου,βρισκοταν ο ιπποδρομος της πολης,πηρε και το ονομα της.
Ειναι απο τις κεντρικοτερες πλατειες της πολης. Δεν ειχε παντα ενα παρκο στη μεση,αλλα απο το 1976 που θυμαμαι,ειχε παντα,δυο μεγαλα παρκα. Μια πλατεια που χωριζεται στα δυο. Στην ανω Πλατεια Ιπποδρομιου και στην Κατω. Οταν ηρθα να μεινω εδω,ο δρομος που την χωριζε στα δυο λεγοταν Πριγκιπος Νικολαου. Υστερα μετονομαστηκε σε Αλεξανδρου Σβωλου. Και στο δικο μας παρκο ειχε φυτεμενους πυρακανθους. Τοτε.... Μοναχα ενας φουρνος εμεινε απο τα παλια μαγαζια. Αυτα που ηταν απο τοτε που κτιστηκαν οι πολυκατοικιες στην πλατεια.
Μια πλατεια με δυο μεγαλα "πεταλα" να την οριοθετουν πανω και κατω. Μια πλατεια σε σχημα αρχαιου ιπποδρομου. Στις δυο γωνιες της υψωνονταν πολυκατοικιες. Η μια υπαρχει ακομα. Την βλεπω σαν βγαινω στο μπαλκονι μου. Απο κατω υπαρχει ενσωματωμενος ο Ιερος ναος του Αγιου Σαββα. Ανηκει στο Σερβικο μοναστηρι,απο τα χρονια της τουρκοκρατιας. Δεν φαινεται με την πρωτη οτι προκειται για εκκλησια. Μοναχα σαν παρεις να ανεβεις την οδο Καμβουνιων,οπως ανοιγεται στα δεξια εκει που τελειωνει η πλατεια,το βλεπεις. Μετα την εισοδο της πολυκατοικιας,στη σειρα των καταστηματων. Απο κει πανω τα συννεφα μαυριζουν και πεφτουν οι κεραυνοι καθε φορα που εχει μπουρινι.
Η αλλη πολυκατοικια,στη κατω γωνια δεν υπαρχει πια. Επεσε το 1978. Τωρα στη θεση του υπαρχει το κεντρο Ιστοριας της Θεσσαλονικης. Ενα επιβλητικο κτιριο,που στολιζεται πανω απο την εισοδο του με μια μασωνικη πυραμιδα. Γιατι απο εκει ξεκινησε η ιστορια της Πλατειας Ιπποδρομιου,ή για να το λεμε πιο σωστα,η ΧΩΡΟΧΡΟΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ,της πλατειας,και απο εκει δημιουργηθηκαν οι χρονικες πυλες,που λειτουργουν εως την σημερον τον αθεατο κοσμο του τοπου αυτου.
Ηταν παντα ενα περιεργο μειγμα επιβολης της θρησκειας,και θειας τιμωριας,ανθρωπινης απερισκεψιας και ανησυχιας,που δημιουργησαν τις σκουληκοτρυπες της. Στη μεση της πλατειας,εκει οπου ειναι τα δυο παρκα,ηταν η αρχαια αρενα του Ιπποδρομου. Ενος στενομακρου,συμφωνα με τα σχεδια της αρχαιολογικης υπηρεσιας,ιπποδρομου. Κι εκει που ειναι οι πολυκατοικιες,ηταν οι κερκιδες,που καθοταν οι θεατες. Ομως εγκαταληφθηκε,απο τα αρχαια χρονια,και λιγοι το ξερουν αυτο ή το θυμουνται.
Οταν στους Θεσσαλονικεις,αυτους που μενουν σαραντα χρονια στην πολη,μιλας γι αυτην την πλατεια,ενα γεγονος τους ερχεται στην μνημη. Ενα γεγονος που χαραξε και την δικη μου μνημη σαν παιδι......
Μια Ιπποδρομιτισσα θυμαται.............
Ηταν γυρω στις 23.05 το βραδυ της 20 Ιουνιου του 1978.
Παραθεριζαμε στην παραλια της Κατερινης και ημουν 8 ετων.

Εκεινο το βραδυ,καθισμενοι στο δωματιο του ξενοδοχειου βλεπαμε τις ειδησεις τις βραδυνες των 11 στο κρατικο καναλι. Οταν αρχισε να κουνιεται ο τοπος. Αν και μακρυα απο τη Θεσσαλονικη,ο σεισμος εγινε πολυ αισθητος και εκει. Μεχρι τα Τρικαλα,εγραφε την αλλη μερα "η Μακεδονια". Η μαμα μου φωναξε "Σπυρο,χανεται η Θεσσαλονικη". Το καταλαβε οτι ο σεισμος ηταν στη Θεσ.νικη. Ισως γιατι την προηγουμενη μερα,Δευτερα του Αγιου Πνευματος,γυρω στις τρεις το μεσημερι καθως ηταν γερμενη στα καγκελα του μπαλκονιου ενιωσε τον προσεισμο. Καθομουν σ.ενα κρεβατι απεναντι απο μια φορητη τηλεοραση που ειχαμε,πεταχτηκα κ εκατσα σε μια μικρη πανινη καρεκλιτσα,επεσα κατω. Το πολυφωτο επανω κουνιοταν σαν τρελο. Ειχα τρομαξει.Πολυ,παρα πολυ.Με σηκωσαν και κατεβηκαμε κατω οταν σταματησε να κουναει. Στο διαδρομο του ξενοδοχειου,ακομα κουνιοταν το φωτιστικο. Μου εμεινε μισος για τα φωτιστικα,αισθανομουν για χρονια,οτι κουνιοταν γιατι θελαν να με χτυπησουνε.
                Οταν κατεβηκαμε κατω,η μαμα ανοιξε το τρανζιστορ. Επαιζε το τραγουδι της Μαρινελλας "να παιζει το τρανζιστορ τ.αμερικανικα". Ηταν το χιτ της εποχης. Τα λεπτα περνουσαν και δεν υπηρχε ανακοινωση για το σεισμο. Γκρινιαζε η μαμα μου,γιατι παιζαν τραγουδια και δεν ελεγαν τιποτα. Κι οχρονος κυλουσε αργα και μεγαλωνε την αγωνια.Οταν μιλησαν,αντι να πουν οτι επεσε η πολυκατοικια στην πλατεια Ιπποδρομιου 1,ειπαν 21. Το σπιτι μας δηλ. Ο πατερας μου,απεναντι απο το ξενοδοχειο,ειχε ενα γαλακτοπωλειο,τηλεφωνησε στον αδερφο του και μετα πηρε και στο τηλεφωνο του σπιτιου μας. Του απαντησε ο τηλεφωνητης. Καταλαβαμε οτι το σπιτι μας δεν ειχε πεσει. Πηγα απεναντι στις κουνιες και εκανα κουνια. Η μανα μου γκρινιαζε,δεν ηθελε. Δεν το θεωρουσε σωστο. Το φεγγαρι ηταν Πανσεληνος κι ειχε ενα κοκκινο κυκλο τριγυρω.
                 Το ιδιο βραδυ αργοτερα ζητησα παγωτο. Οι γονεις μου μου το αρνηθηκαν.Δεν ξεραν σε τι κατασταση ειναι το σπιτι μας. Ναι δεν ειχε πεσει,αλλα δεν ξεραν σε τι κατασταση ηταν,κι επρεπε να κανουμε οικονομια σε ολα.  
                Ξημερωθηκαμε. Το ιδιο βραδυ ηρθε μια γειτονισσα στην παραλια της Κατερινης και μας ειπε οτι ειχε πεσει η πολυκατοικια του Νικου,την ειχαν ονομασει ετσι απο το ζαχαροπλαστειο του Νικου που υπηρχε στο ισογειο. Αργοτερα ηρθε κι ενα ζευγαρι με το παιδι τους,μας ειπαν οτι οταν επεφτε η πολυκατοικια,ορμηξαν κατω απο ενα φορτηγο για να γλυτωσουν,καθως δεν προλαβαιναν να απομακρυνθουν,που χτυπηθηκε απο τα μπαζα και τραυματιστηκαν  στα ποδια,τα οποια προεξειχαν,αλλα γλυτωσαν.
              Την αλλη μερα η μαμα μαγειρεψε σουπα κριθαρακι. Μεσημερι σηκωθηκαμε. Μεχρι τοτε δεν ετρωγα κρεας. Μετα απο αυτο αρχισα να τρωω τα παντα. Επαψα να ειμαι δυσκολη στο φαγητο.
              Ο πατερας μου κατεβηκε στη Θεσσαλονικη μετα απο  μερες.Ειχε ζεστη. Τα πτωματα δεν ειχαν ακομα ολα βρεθει. Ειχαν αρχισει να αποσυντιθενται. Ολη η Πλατεια ως επανω βρωμουσε πτωμαινη.
             Οταν κατεβηκαμε τον Σεπτεμβρη του 1978,ακομα τα θεμελια της πολυκατοικιας  δεν ειχαν καθαρισει πληρως. Ο πατερας μου μου εδειξε την μπαζομενη αρχαια στοα του ιπποδρομου,που περνουσε κατω απο την πολυκατοικια και ο εργολαβος,που λεγοταν Σαμαρας δεν την γκρεμισε,αλλα την μπαζωσε κι εχτισε εκει επανω το κτιριο. Επισης βρεθηκαν και σπαμενα τμηματα της μαρμαρυνης επιτυμβιας στηλης που βρισκοταν εκει και των βοτσαλων που εριχναν εις μνημην των νεκρων του Ιπποδρομου για 17 αιωνες εκει. Δεν ηταν ομως αυτη η μονη κακοτεχνεια. Ο εργολαβος εριξε θεμελια και ειχε παρει οικοδομικη αδεια για 5 οροφους και εχτισε 8. Εκανε επεκταση οροφων,με θεμελια ομως για 5 οροφους.
Εκοψε και μια κολωνα ο ζαχαροπλαστης,φημες θα μου πεις,μα ετσι λεγαν. Αλλα προφανως δεν ηταν αυτος ο λογος. Η επισημη ερευνα,οπως δημοσιευτηκε μιλουσε και για ακαταλληλη θεμελιωση και κακης ποιοτητας μπετον,ακαταλληλο λοιπον σκελετο. Κι εκτισε αυτος ο εργολαβος μαζι με τα αδερφια του κι αλλα κτιρια στην  πλατεια,που ευτυχως αντεξαν.
Οπως μου ειπε ενας παλιος εμπορος,που ειχε ηδη το κρεωπολειο του απεναντι απο την πολυκατοικια τα χρονια εκεινα,το κτιριο γκρεμιστηκε 5 λεπτα μετα το σεισμο. Ανοιξε στα δυο,και το βορεινο του τμημα εγειρε και ακουμπησε  στην διπλανη πολυκατοικια και της "εφαγε " τα μπαλκονια και τους τοιχους. Απο τον 4 οροφο και κατω δεν υπηρχαν μπαλκονια κι απο μεσα φαινοταν τα διαμερισματα. Σαλονια,κουζινες,κρεβατοκαμαρες,εχασκαν στο φως της μερας. Ειχαμε εναν συγγενη που εμενε εκει. Και στην εφημεριδα "Μακεδονια" εγραφε πως κι απο αυτην την πολυκατοικια σκοτωθηκαν ανθρωποι. Ισως καθως εγειρε και μετα κατερευσε η πολυκατοικια τους πηρε μαζι της.  Λενε πως μερες πριν τον σεισμο ετριζε η πολυκατοικια που γκρεμιστηκε. κατα διαστηματα.Ο Σαμαρας,ειχε λιρες κρυμμενες στο σπιτι του. Πηγε να κατεβει οταν σταματησε η δονηση. Μα τις ξεχασε και γυρισε πισω για να τις παρει. Ετσι καθυστερησε. Δεν προλαβε να βγει εξω. Η εξωπορτα της οικοδομης φρακαρησε και τον βρηκαν εκει. Μαζι και με αλλους ενοικους. Το σωμα του δεν το βρηκαν και τον αναγνωρησαν απο το δαχτυλο που φορουσε τη βερα.....Μονο αυτο ειχε μεινει,διπλα σ.ενα πακετο λιρες. Η αμοιβη για να πληρωσει τον βαρκαρη στην Αχαιρουσια λιμνη,το τιμημα για ολες τις ψυχες που μεναν εκει και τις πηρε στο λαιμο του. Τα πτωματα βρωμισαν,τα συνεργεια δουλευαν μερες μετα με χειρουργικες μασκες. Για να μην αναπνευουν τα επικινδυνα αερια. Κι οπως τα μαζευαν μερες μετα με μπουλντοζες,διαμελιζονταν. Στις φωτογραφιες της εφημεριδας,φαινοταν το ποδαρακι ενος κοριτσιου μεσα απο τα ερειπια. Ενα ολοκληρο ποδι. Αυτο 34 χρονια μετα,θα μου αλλαζε τη ζωη. Γιατι εγω αυτες τις φωτογραφιες τις ειδα τον Ιουνιο του 2012. Κι εγινα καλυτερη συντροφος.........Ο τοπος ειχε γεμισει μπαζα..Γκρεμιστηκαν βιτρινες,εσπασαν τζαμια παρακοιμενων καταστηματων,χτυπηθηκε κι ο ιερος ναος που βρισκοταν εκει διπλα...
               Για τρεις μηνες,κοιμομουν στο μπρατσο του πατερα μου,μαζι του,για προστασια. Δεν θυμαμαι πως ξεκινησε αυτο. Θυμαμαι ομως οτι μεχρι το 1980 ο πατερας μου κοιμοταν στο ιδιο δωματιο μαζι μου. Στρωματσαδα. Κι απο το 1978 και μετα αρχισα να σκεπαζομαι πανω απο το κεφαλι,τοτε για να μην δω το πολυφωτο να κουνιεται,αν γινοταν ξανα σεισμος,και μετα μου εμεινε. 34 χρονια μετα...ακομα...
               Ειπαν,πως στο χωρο θα γινοταν παρκο. Δεν εγινε ποτε. Τωρα στο χωρο δεσποζει το Κεντρο Ιστοριας Θεσσαλονικης.
                Για τελευταια φορα,ειδα την πολυκατοικια πολλα χρονια μετα. Στον υπνο μου. Πηγαιναμε συχνα εκει,πριν γκρεμιστει για να μου παρει ο μπαμπας το προφιτερολ απο το ζαχαροπλαστειο που μου αρεσε πολυ.Την κοιταζα λοιπον την πολυκατοικια που δεσποζε τοσο ψηλη μπροστα μου. Κοιμηθηκα το βραδυ της 17-12-1995 και ειδα πως ημουν στην ταρατσα του κτιριου και πηδουσα ψηλα εχοντας φτερα στην πλατη μου και γλυτωνα οταν εκεινο γκρεμιζοταν. Την αλλη μερα ξυπνησα κι αρχισα να γραφω το πρωτο μου βιβλιο για τις αδικιες των ανθρωπων.
                Στο σπιτι δεν ειχαμε μεγαλες ζημιες. Ενα μπουκαλι μοναχα μουρανο σπασμενο στο λαιμο κι ενα κρυσταλλινο ποτηρι. Τιποτα δηλ. Η πολυκατοικια ομως διπλα μας ειχε σπασμενη κολωνα. Και μια στην Εθνικης Αμυνης ηταν κοκκινη,δεν την γκρεμισαν ποτε. Τις επισκευασαν. Τα κτιρια γεμισαν πρασινα,κοκκινα,κιτρινα χαρτια της ΥΑΣΒΕ. Περνουσα στη γειτονια,στην αλεξ.σβωλου,ειχε κτιρια χτυπημενα απο το σεισμο. Δεν ηταν ολα πρασινα.
                Το κτιριο στη γωνια Σπυρου λουη και Αλεξ.Σβωλου,ηταν κοκκινο,επικυνδυνο,κατερρευε.Το γκρεμισαν κι εχτισαν αλλη πολυκατοικια.
Τωρα πια ολα αυτα ανηκουν στην Ιστορια.Στα βιβλια γραφουν για τον σεισμο και δειχνουν το κτιριο γκρεμισμενο.Δεν ηταν απλο για οσους μειναν εδω. Γειτονας στον 8ο οροφο,στο μπαλκονι του εβλεπε την απεναντι πολυκατοικια να ερχεται προς το μερος του κι υστερα να απομακρυνεται την ωρα του σεισμου. Ακουμπουσαν τα κτιρια κι απομακρυνοταν παλι. Τοσο πολυ κουνιοταν.
               Ο σεισμος ηταν ΤΕΧΝΗΤΟΣ. Δοκιμασαν σεισμικο οπλο επανω μας. Ο οριζοντας ειχε γινει κοκκινος πριν την δονηση. Νυχτα ηταν και φανηκαν κοκκινα φωτα. Οπως μου ειπε συνενοικος και γειτονας μου,που ταξιδευε εξω απο τη θεσσαλονικη εκεινη τη νυχτα και τα ειδε. Κοκκινα φωτα στον οριζοντα Οπως γινεται οταν εναν σεισμο τον προκαλει το χαρπ (HAARP). Το παγκοσμιο συστημα που αλλαζει τον καιρο και προκαλει σεισμους. Ομως τον σεισμο αυτο το εκανε με ενα νεο οπλο.  Ηταν ενα σεισμικο οπλο που προκαλει σεισμο μεσω δορυφορου. Και φυσικα δεν εγινε σε μια νυχτα. Στοχευαν την περιοχη του Στιβου για καιρο (το επικεντρο της δονησης).
              Ειχε γινει και προσεισμος 5,5 ριχτερ τον Νοεμβριο του 1977..Ειπαν για τη σερβομακεδονικη ζωνη,η σεισμικη ζωνη του σεισμου. Ειπαν για την "επιταχυνση",το μερος δηλ.οπου το σεισμικο ρηγμα περναει εντονοτερα κατω απο τα κτιρια,το φιδακι της επιταχυνσης,οπως ελεγαν τοτε. Οτι περασε κατω απο την Πλατεια Ιπποδρομιου. Μπορει...Οσα κτιρια ειχαν γερα θεμελια,σχηματιζαν ενα πολυ δυνατο,ακλονητο κιβωτιο που ελεγαν και οι επιστημονες. Και αντεξαν. πολλοι μιλησαν και για ΘΑΥΜΑ. Του Αγιου Δημητριου. Το διηγουνταν οι γυναικες που στον εσπερινο της μερας εκεινης,τον ειδαν να μπαινοβγαινει μεσα στο αγιο κιβωριο. Κρατουσε λενε τα θελεμια των πολυκατοικιων....Ετσι το ειπε ο απλος κοσμος. Ας φωτισουμε λιγο τα ερειπια....
Πολεις γκρεμιστηκαν αλλου,και στην Ιαπωνια,με σεισμο 7.3 ριχτερ. Οπως το εδωσε η ΟΥΨΑΛΑ,το σεισμολογικο ινστιτουτο.Ο σεισμος ηταν 7.3 ριχτερ,οχι 6,5. Ομως η Θεσσαλονικη αντεξε. Κατι λιγο ο αντισεισμικος κανονισμος μετα το σεισμο του 1953 στο Βολο. Κατι λιγο και ο Αγιος. Η θεσσαλονικη αντεξε. Για χρονια καθε βραδυ της 20-6 γινοταν αγρυπνια στον Αγιο Δημητριο,την εκκλησια. Να ευχαριστουμε τον Αγιο για τη βοηθεια του. Παντα ο Αγιος Δημητριος βοηθουσε την πολη που προστατευε. Οχι πια,δυστυχως τωρα πια οχι. Σταματησαν την αγρυπνια,περασαν τα χρονια,ο κοσμος ξεχασε.....
                  Οπως ειπα και πριν ολα αυτα ειναι πια ιστορια.....Αναστεναγμος......
Ιστορια επιβολης της θρησκειας,και θειας τιμωριας,ανθρωπινης απερισκεψιας και ανησυχιας. Οπως αποκαλυψε κατοικος της περιοχης,που εφυγε μετα τον σεισμο και το αφηγηθηκε στον επισκοπο της Φλωρινας τοτε,στον γνωστο Καντιωτη,και το διηγηθηκε αργοτερα ο ιδιος ο επισκοπος,πριν τον σεισμο,στην περιοχη λειτουργουσαν 3 κλινικες. Και εκαναν εκτρωσεις. Εριχναν τα υπολλειματα των μικρων αγεννητων παιδιων στον υπονομο. Και πριν τον σεισμο,βουλωσε ο υπονομος κατω στον Λευκο Πυργο. Κι οταν με την παρεμβαση της αστυνομιας,τον ανοιξαν,βρηκαν 80 κατακρεουργημενα κεφαλακια εμβρυων. Ο Θεος τιμωρησε γι αυτο το εγκλημα. Ετσι ειπε ο Θεσσαλονικευς στον επισκοπο. Την μια κλινικη την θυμαμαι κι εγω. Ηταν στην οδο Εθνικης Αμυνης (τοτε βασιλισσης Σοφιας). Απεναντι απο το σημερινο καταστημα των ΕΛΤΑ. Εκεινο που ξερω τωρα,ειναι οτι επειδη,το εμβρυο υποφερει για να θανατωθει (οπως μαθαμε στην σχολη της Βρεφονηπιοκομιας που εχω τελειωσει),δημιουργηθηκε στην περιοχη μια ακομα χρονικη πυλη. Σε καθε τοπο μαρτυριου (οπως εχω γραψει και στο βιβλιο μου,Το Καρμα) η περιοχη σημαδευεται με γεφυρα Ροζεν-Αισταιν,δημιουργουνται δηλαδη σκουληκοτρυπες.
Κι ειχε πολλους λογους να δημιουργηθουν σκουληκοτρυπες στην πλατεια. Ο ιερος ναος,κατω στο Ιπποδρομιο,δεν ειναι τυχαια αφιερωμενος στους Αγιους Κωνσταντινο και Ελενη. Ο Μεγας Κωνσταντινος κυρηξε την ανεξηθρησκεια,και επισημοποιησε την ηδη υπαρχουσα χριστιανικη θρησκεια,καθιστωντας την επισημο θρησκευμα της Βυζαντινης Αυτοκρατοριας. Ομως,ακομα στην βυζαντινη Ελλαδα,τοτε,τον 4ο αι.μ.χ. υπηρχαν ακομα εθνικοι. Ανθρωποι που πιστευαν στην αρχαια ελληνικη θρησκεια,στο δωδεκαθεο. Κι η πραγματικοτητα ειναι οτι ο Μεγας Θεοδοσιος,ο μετεπειτα αυτοκρατορας του Βυζαντιου,ηθελε να επιβαλλει την χριστιανικη θρησκεια στους εθνικους ακομα Θεσσαλονικεις. Προσπαθησε να επιβαλλει τον νηπιοβαπτισμο. Εφερε γοτθους φυλακες της πολης. Οι Θεσσαλονικεις εξεγερθηκαν. Σκοτωσαν τον αρχηγο της φρουρας. Ο αυτοκρατορας καλεσε τον λαο στον ιπποδρομο. Δε θα τους ελεγε φυσικα τι τους ηθελε.
Κατα αλλους ιστορικους μαζευτηκαν  το 390 μ.χ. 15.000 κατα αλλους 7.000 θεσσαλονικεις,κατα αλλους 18.000. Κι εβαλε ο αυτοκρατορας και τους σκοτωσαν ολους. Ο στρατος εισεβαλλε στον Ιπποδρομο και τους σκοτωσε ολους. Ολα τα αλλα που εχουν γραφτει ειναι δικαιολογιες,γιατι ηθελα να καλυψουν το εγκλημα του αυτοκρατορα τοτε. Ο ιερος ναος που χτιστηκε,αιωνες μετα που ερειπωθηκε και γκρεμιστηκε ο ιπποδρομος,αφιερωθηκε στον ιδρυτη της χριστιανικης θρησκειας αγιο,για να θυμουνται ολοι αυτο το μεγαλο εγκλημα της σφαγης των θεσσαλονικεων,που εγινε για τον αναγκαστικο εκχριστιανισμο των κατοικων. Κι εγω ειμαι χριστιανη και πιστευω στον Θεο,θελω ομως να αναφερω την αληθεια. Κι αυτοι οι νεκροι βρωμισαν ωσπου να μαζευτουν τα πτωματα. 18.000 ή οσοι και να ηταν,χιλιαδες ηταν. Τοσο κοσμο,πως να τους μετακινησεις και να τους θαψεις. Εκει λοιπον,μπροστα απο την πολυκατοικια που επεσε,και απεναντι απο τον αργοτερα κτισθεντα ιερο ναο,ανυψωθηκε μια επιτυμβια στηλη. Οι συγγενεις των νεκρων,κι αργοτερα ο κοσμος που περνουσε αφηνε απο ενα βοτσαλο στη μνημη των σφαγιασθεντων.Αυτα τα βοτσαλα μαζευτηκαν,κι οι κατοικοι της πλατειας,πριν την ανοικοδομηση της δεκαετιας του '60 μιλανε για εναν βραχο απο βοτσαλα που ηταν εκει. Ενα λιθο που αιμορραγουσε,που κατα διαστηματα,οταν η σκουληκοτρυπα ανοιγε και χρωνοταξιδευε,για λιγα δευτερολεπτα,στην ωρα της σφαγης,το αιμα του κοσμου που ηταν εκει εβαφε τον λιθο που βρισκοταν στο σημειο Β της σκουληκοτρυπας. Και φαινοταν ετσι σαν να ματωνει ο λιθος. Ο αιμορραγων λοιπον λιθος,οπως ονομαστηκε. Ο ιπποδρομος και η γυρω περιοχη εγκαταληφθηκαν για αιωνες μετα τη σφαγη. Οι κατοικοι τοτε εβλεπαν φαντασματα. Οπως τα θεωρουσαν. Απλα η σκουληκοτρυπα που δημιουργησε,η σφαγη αυτη λειτουργουσε,ομως ο κοσμος,που δεν ηξερε τρομαζε και εφυγε. Οι στοες κατω απο τις κερκιδες,γεμισαν βρωμια και λασπη. Ο Ιπποδρομος εγκαταλειφθηκε και κατεπεσε απο τους σεισμους. Μοναχα ενα κοματι του σωζεται. Βρισκεται ενσωματωμενο στο κτιριο της Πλατειας Ιπποδρομιου 7,οπου βρισκεται σημερα το σουπερ μαρκετ του Μασουτη,και το 1997,και για λιγα χρονια μετα,απο τον δευτερο οροφο του σουπερ μαρκετ φαινοταν ενα κομματι των στοων. Σημερα δεν φαινεται. Αλλαξε η διαμορφωση του καταστηματος και δεν υπαρχει προσβαση για το κοινο στον οροφο. Σημερα μοναχα στη οδο Αγαπηνου,φαινονται κατω απο μια σχαρα του δρομου,εκει στο τελος της Πλατειας Ιπποδρομιου σκαλοπατια αρχαια. Οδηγουσαν στις στοες κατω απο τις κερκιδες. Το 1960,οταν χτιστηκε η πολυκατοικια που ειναι το σπιτι μου,ηρθε η αρχαιολογικη υπηρεσια και χαρακτηρισε τα αρχαια ερειπια,ανευ σημασιας ??? και τα γκρεμισαν για να καθαρισουν το χωμα και να χτιστει το σπιτι μου. Δεν το εκαναν παντου αυτο. Επισης τμηματα των αρχαιων στοων βρεθηκαν και απεναντι στην αρχη της οδου Καμβουνιων,οπου καλυφθηκαν για να χτισει μια πολυκατοικια ακομα. Ο ιπποδρομος γκρεμιστηκε και θαφτηκε. Δεν θαφτηκε ομως μαζι του και ο χωροχρονος. Αυτος μενει εκει για να μας θυμηζει την ιστορια. Κατα διαστηματα,τη νυχτα,φετος το καλοκαιρι,του 2012,καθως καθομαι εξω απο το σπιτι μου,ερχεται στα ρουθουνια μου μυρωδια πτωμαινης. Χωρις να υπαρχουν σκουπιδια,χωρις να υπαρχουν κρεατα που σαπισαν,ερχεται μυρωδια πτωμαινης. Προφανως η σκουληκοτρυπα με βγαζει στο σημειο Α,που μπορει να ειναι το 1978 ή το 390. Και μυριζουν οι νεκροι. Υστερα απο δευτερολεπτα η μυρωδια χανεται. Αυτο συνεβει φετος.
Μεσα στο σπιτι μου τα αντικειμενα καποιες φορες κινουνται μονα τους,και δεν γινεται σεισμος. Εδω και χρονια συμβαινει αυτο. Ακουγονται φωνες απο το παρελθον,οπως της μακαριτισσας μητερας μου,κραυγες πονου,και η πορτα κλειδωνει και ξεκλειδωνει απο μονη της. Ακουγονται βηματα και δεν βλεπουμε κανεναν να περπατα,οι μπαταριες των κινητων αδειαζουν,αν και φορτισμενες,χωρις χρηση,μεσα σε λιγη ωρα και γενικα εχουμε ολα τα συμπτωματα ενος στοιχειωμενου σπιτιου,που θα λεγαμε,δηλ.για μενα που ξερω,ολα τα σημαδια οτι ζω μεσα σε μια "ομιλουσα" χρονικη πυλη,ας μου επιτραπει ο ορος. Μεσα σε μια αλλαγη του ηλεκτρομαγνητικου πεδιου. Το εχω συνηθισει και δεν φοβαμαι,προφανως οπως και οι κατοικοι της μονοκατοικιας που ειχε χτιστει πισω απο τον αιμορραγωντα λιθο,οπου βεβαια,πεθαιναν ολοι κακην κακως,οπως αναφερει η λαικη γνωμη. Εκεινο το σπιτι που δωθηκε αντιπαροχη και χτιστηκε η πολυκατοικια που γκρεμιστηκε το 78.
Και το τριτο γεγονος που συνεβει σημαδευοντας την πλατεια για παντα,ειναι η υπαρξη του τριτου αστυνομικου τμηματος,στο κτιριο κολλητα με το σπιτι μου,στο κτιριο της οδου Αλεξ.Σβωλου και Πλατειας Ιπποδρομιου γωνια. Εκει που σημερα στεγαζεται το ψυχιατρικο τμημα του νοσοκομειου ΑΧΕΠΑ.
Γινοταν δυστυχως βασανισεις πολιτικων κρατουμενων σ.αυτο το αστυνομικο τμημα και ηταν περιβωητο γι αυτο,μετα την ασφαλεια. Το ακουγα να το λενε οταν ημουν παιδι. Αν και μετα που εγκατασταθηκαμε εμεις εδω,ηταν μετα το 1974 και ειχαν σταματησει. Ομως μια φθινοπωρινη μερα του Σεπτεμβριου του 1999,βγαιναμε το απογευμα με την μητερα μου για να παμε στην αγορα και ειδαμε στα παραθυρα που εβγαιναν στο δρομο και οδηγουσαν στο υπογειο τμημα του κτιριου,εκει μπροστα πανω στο πεζοδρομιο,ενα σωρο παλια παπουτσια,περασμενης μοδας,με τετραγωνες μυτες,προφανως της δεκαετιας του 70,και η μητερα μου ειπε,οτι αυτα ηταν τα παπουτσια των κρατουμενων που τους εκαναν φαλαγγα. Ηταν την εποχη που καθαριζε τα υπογεια του και εκανε το αστυνομικο τμημα ανακαινιση. Και μενα μου φανηκε οντως περιεργο,οτι βρεθηκαν τοσα πολλα παπουτσια στα υπογεια ενος αστυνομικου τμηματος. Συνηθως παλια συρταρια,συρταριερες,ντουλαπια και φακελλους θα πετουσε κανεις,καρεκλες και διαφορα τετοια στην ανακαινιση ενος αστυνομικου τμηματος.......κι ετσι ηρθε αυτο το γεγονος να επιβεβαιωση την κακη φημη που συνοδευε αυτο το τμημα και να αποτελεσει ενα απο τα τεσσερα γεγονοτα της περιοχης,οπου το μαρτυριο των ανθρωπων σημαδεψε το χωρο και το χρονο.

Οι κατοικοι σημερα,προφανως γνωριζουν και δεν φοβουνται πια για φαντασματα. Για μενα ειναι το σπιτι μου. Ζω εδω απο 6 χρονων. Και γνωριζωντας την θεωρια της σχετικοτητας,κι οπως την ζω αυτην εδω περα,εμαθα να τα αντιμετωπιζω αυτα ολα ως φυσικα φαινομενα. Γιατι τετοια ειναι. Η Πλατεια Ιπποδρομιου ειναι μια φυσικη χρονικη πυλη,την οποια δημιουργησε 4 φορες η ανθρωπινη δραστηριοτητα.
Ειναι ενα απο τα πιο ζωντανα κομματια ιστοριας της πολης. Ελπιζω η εμπειρια αυτη να σας κανει να σκεφτειτε την ευθυνη που εχουμε ολοι με τις πραξεις μας απεναντι στην φυσικη ιστορια των τοπων,που θα μεινουν οταν κι εμεις θα εχουμε φυγει απο τη ζωη. 
(Πηγες: η προσωπικη μου εμπειρια και των συγγενων μου,οι μαρτυριες των περιοικων και λοιπων Θεσσαλονικεων και ιστοσελιδες σχετικες με το θεμα και την ιστορια  της πολης και σχετικες με την δημιουργια τεχνητων σεισμων και την λειτουργια οπλων ηλεκτρομαγνητικης ακτινοβολιας).

Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

Καλωσήρθατε στο Pathfinder Blogs!

Μόλις δημιουργήσατε ένα προσωπικό blog στην υπηρεσία Pathfinder Blogs.

Αυτή είναι μια δοκιμαστική εγγραφή. Μπορείτε να τη διαγράψετε μέσω του περιβάλλοντος διαχείρισης για να αναρτήσετε τις δικές σας εγγραφές.

Happy blogging!

RSS: Θέματα, Σχόλια
Powered by Pathfinder blogs